Een quote die ik geregeld zeg tegen mijn cliënten! Tegelijkertijd vertel ik wat voor een fantastisch ingenieus systeem wij hebben gekregen. Ons lichaam en ons brein staan sterk met elkaar in verbinding. Helaas zijn we in de huidige maatschappij met alle drukte en stress een beetje vergeten wat wij allemaal in ons lichaam kunnen waarnemen. Een beetje stress kan af en toe helemaal geen kwaad. Het kan je zelfs helpen om net even datgene voor elkaar te krijgen wat je graag zou willen. Het kan wel kwaad als onze stress langdurig aanhoudt en de verbinding met wat ons lichaam ons aangeeft kwijt zijn.
We blijven soms net zo lang; RENNEN, VLIEGEN,DUIKEN, VALLLEN, OPSTAAN…totdat we ineens niet meer opstaan en juist OMVALLEN! Je lichaam is uitgeput, leeg en voelt lamlendig. En wat gaat daar aan vooraf? Je lichaam die al lange tijd naar je fluistert dat het niet zo goed met je gaat, dat je eens je grenzen moet aangeven, of misschien wat minder hooi op je vork mag nemen of wat milder voor jezelf mag zijn. Allerlei gedachtes en gevoelens die de revue passeren maar waar je om wat voor reden dan ook lange tijd niks mee hebt gedaan. En ineens begint het heel vervelend te SCHREEUWEN! Heel begrijpelijk natuurlijk dat vervelende geschreeuw. Maar diep van binnen denk ik ook; “Wow.. wat hebben wij een fantastisch systeem gekregen die ons juist beschermd tegen onszelf.”
Als Psychomotorisch therapeut maak ik gebruik van de principes van ervaringsgericht leren middels beweging en lichaamsgerichte oefeningen. Ik zeg geregeld tegen de cliënt dat een sessie een soort grote speeltuin is. Er valt veel te ontdekken; soms is het confronterend, lachwekkend of juist een enorme eyeopener. En in die speeltuin krijgt de cliënt de mogelijkheid om te oefenen met ander gedrag.
Het is een vraag die ik soms stel tijdens een sessie. Heel vaak gaat het om weer ontdekken wat die lichaamssignalen zijn, die al die tijd hebben gefluisterd en waar niet naar geluisterd is. Denk aan verhoogde spanning in het lichaam, een hoge ademhaling, snellere overprikkeling of geagiteerd reageren, wollig in het hoofd etc. Soms kan het heel functioneel zijn geweest om je lichaam een tijdje even niet zoveel aandacht te geven en het hoofd leidend te laten zijn. Maar in de praktijk zie ik ook vaak dat het lichaam echt het laatste woord heeft en zich op den duur niet meer aan de kant laat zetten.
Tijdens een sessie oefenen met dat wat soms zo lastig is. Dit alles met één doel; dat het lichaam niet meer zo hoeft te SCHREEUWEN!
